Αυτή είναι μια Porsche RSK Spyder του 1959.
Έχει τετρακύλινδρο κινητήρα flat-four 1,6 λίτρων.
Αυτό είναι το 19ο της σειράς.
Δεν είναι αυτοκίνητο δρόμου.
Δεν είναι για αυτοκινητόδρομους.
Δεν είναι για την πόλη.
Δεν είναι για απλή οδήγηση.
Είναι…
αγωνιστικό αυτοκίνητο.
Η Porsche απόδειξε ότι ένα μικρό αυτοκίνητο με μικρή μηχανή
κέρδιζε ένα μεγάλο με μεγάλη μηχανή.
Αν στις κούρσες του '50
συμμετείχες με μια τέτοια μικρή αλουμινένια κούκλα,
μπορούσες να κερδίσεις τους πάντες.
Επειδή ήταν φτιαγμένο σαν μικρό αεροπλάνο.
Κεντρομήχανο, σασί αλουμινίου, με κινητήρα four-cam.
Σχεδιάστηκε μισό αιώνα πριν
και λες ότι θα κυκλοφορήσει του χρόνου.
Έχει εξαιρετικό ήχο.
Κι είναι πανέμορφο.
Κι αν θες να πας βόλτα για την απόλαυση και μόνο…
δεν υπάρχει κάτι καλύτερο.
ΠΛΗΡΕΣ ΣΕΡΒΙΣ
Λόγω των διαστάσεών του και των εξαιρετικών επιδόσεών του,
ήταν τέλειο για τον καλεσμένο αυτής της εβδομάδας,
τον κ. Κέβιν Χαρτ.
Ναι!
Ούτε κι αυτός πιάνει πολύ χώρο,
αλλά είναι από τους πιο αστείους στον κόσμο.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
- Απ' τη Φιλαδέλφεια είσαι; - Ναι.
Αν εκεί κάποιος σου πει "Φίλε, έχεις ταλέντο…"
Αν σ' το πουν εκεί, θα πετύχεις.
Είναι ζόρικη πόλη.
Είδα να γιουχάρουν σκυλί σε αγώνα των Ιγκλς
επειδή άφησε το φρίσμπι.
Κυριολεκτικά.
Δυο ερωτήσεις. Τι είναι αυτό;
- Porsche Spyder. - Μάλιστα.
Η φιλοσοφία της Porsche.
Μικρότερο, εξυπνότερο, καλύτερο. Ό,τι λέω και για σένα.
- Κοντός, καλύτερος. - Ναι.
Βασική ερώτηση.
- Είναι ασφαλές; - Όχι.
Τζέρι, πολύ ωραίο.
- Πώς σου φαίνεται; - Πολύ ωραίο.
- Κάνει πολύ θόρυβο. - Ναι.
Δεν είναι καλό για ραντεβού. Για πρώτο ραντεβού.
"Είσαι πανέμορφη. Είσαι τέλεια έτσι που σε φυσάει".
Στη Νέα Υόρκη είχε πέσει πάνω μου ένα αμάξι.
Είχα πάθει τέτοιο σοκ, που σηκώθηκα και συνέχισα να περπατώ.
Θα νομίζεις ότι κάνω πλάκα, καθόλου όμως.
Κρατούσα κοτόπουλο σε μια τσάντα.
Έπεσε πάνω μου και δεν άφησα την τσάντα.
Θυμάμαι που σηκώθηκα, περπάτησα σχεδόν ένα τετράγωνο,
κι άρχισα να τρώω.
Πήρα την καλή μου.
"Μωρό μου, με χτύπησε αμάξι".
- "Αλλά κρατάω το κοτόπουλο". - Ακριβώς.
Και είχες χτυπήσει τελικά;
Ναι, ναι.
Πολύ δυσάρεστη στιγμή στον γιατρό μετά.
Σε ρωτάει τι έγινε.
Του λες "Με χτύπησε αμάξι".
"Πότε;" "Πριν από δυο βδομάδες".
Μ' αρέσει ν' απολαμβάνω τη βόλτα έτσι.
Καιρό έχω να το κάνω.
Φοβάμαι μη γίνω απ' αυτούς που περιμένουν να τους υπηρετούν.
- Αλήθεια; - Θέλω να κάνω πράγματα.
Δεν καταλαβαίνουν ότι ο κωμικός πρέπει να μπορεί να κάνει τα πάντα.
Μην κάνεις τίποτα για μένα.
"Κ. Χαρτ, να πάρω το παλτό σας". "Γιατί; Δικό μου είναι".
Ακόμα γελάω που δε σου έπεσε το κοτόπουλο.
Κρατούσα έτσι την τσάντα…
Έβγαλαν κάτι στικ κοτόπουλου, και είδαμε τη διαφήμιση.
Κάνουν λάθος ότι δεν πιάνουν οι διαφημίσεις του KFC.
Μόλις την είδα, λέω, "Γ…! Πρέπει να το φάμε".
Αυτά έχουν πλάκα στη ζωή.
Βλέπεις κάτι στην τηλεόραση και το θες αμέσως.
Μ' αρέσει… που πιάνει η διαφήμιση.
Δεν είδα καν την υπόλοιπη εκπομπή.
- Πόσα παιδιά έχεις; Δύο; - Δύο.
Η κόρη είναι εννιά, ο γιος έξι.
Πήγαιναν στη δευτέρα όταν γύρισαν σπίτι και μου λένε,
"Μπαμπά, σε ξέρουν οι πάντες".
Η δική μου ρώτησε απερίφραστα.
"Είμαστε πλούσιοι;
Είμαστε πλούσιοι ή όχι;"
"Μια χαρά είμαστε, μωρό μου, άκου όμως γιατί" της λέω.
"Αν δουλεύεις σκληρά και βάλεις έναν στόχο,
τα πάντα γίνονται. Αυτό θέλω να κάνεις".
Κι εκείνη, πανέξυπνη, μου λέει
"Απάντησέ μου. Είμαστε πλούσιοι;"
Ξέρεις πώς απάντησα εγώ;
- "Εγώ, είμαι". - Ναι, σωστά.
"Εσύ, όχι".
Ξέρεις τι με έκανε άντρα; Τα μέσα μεταφοράς.
Θες να ωριμάσει το παιδί σου; Ρίχ' το στο λεωφορείο
με τον πιο αλλοπρόσαλλο κόσμο που θα δει ποτέ.
Επίσης, ανά πάσα στιγμή στη γειτονιά μου,
κινδύνευες.
Έτσι μεγάλωσα.
- Αλήθεια; Τόσο άσχημα; - Ναι, τόσο.
Άσχημα.
Ξέρεις τι να κάνουμε;
Να μείνουμε όσο πιο κοντά στο σκουπιδιάρικο.
Μην ανησυχείς.
Η μυρωδιά δεν είναι τόσο χάλια.
Ό,τι με έκανε αυτό που είμαι,
τα παιδιά μου δε θα το βιώσουν.
Ακριβώς.
Γι' αυτά θα είναι αλλιώς.
Το πρόβλημά σου ήταν να φτιάξεις την κατάσταση.
Ναι.
Το δικό τους: "Όλα είναι καλά, γιατί νιώθω χάλια;"
Το χρειαζόμουν, κι είπε "ξαναγύρισα".
- Κι εγώ του λέω "Δεν…" - Συγγνώμη, Ferrari είναι;
- Porsche. - Porsche!
- Ναι! - Ωραία Porsche.
Το καλό με τους μαύρους.
Δε μας νοιάζει αν διακόπτουμε.
Δεν ισχύει μόνο για τους μαύρους.
- Για όλους. - Όχι.
Κυρίως οι δικοί μου. Διακόπτουμε τα πάντα.
"Κύριε, μιλάμε. Δώστε μας…"
"Μια στιγμή. Τι είναι αυτό;"
Είναι στη φύση μας.
Πολλές φορές ένιωθα ένοχος.
- Αλήθεια; - Ναι.
- Πας σινεμά; - Βλέπω τα πάντα.
- Φαν. - Όχι ταινίες κατ' απαίτηση.
Έχουμε εβραϊκό σύστημα.
- Τι είν' αυτό; - "Όποτε μπορέσεις".
Λέω στην TV "Όποτε μπορέσεις".
Τώρα κατάλαβα.
Άλλη διακοπή από μαύρο.
Και δε διακόπτει μόνο εμάς.
Πώς τα πάτε;
Δε μ' αρέσουν οι πλαστικές σακούλες.
Σαν να μη θες να πετύχεις στη ζωή.
Το αντίστοιχο της σακούλας;
- Τι; - Τατού στο λαιμό.
Λέει "Σήκωσα τα χέρια. Σκέψου ό,τι θες".
Πας σε συγκέντρωση γονέων-δασκάλων
με τατού στον λαιμό "Γ… ζωή";
Πώς μιλάς για το παιδί σου που δεν κάνει ό,τι πρέπει να κάνει;
"Πρέπει να του μιλήσω".
"Κύριε, κάποιος πρέπει να μιλήσει και στους δυο σας".
Είναι το σήμα κατατεθέν μου.
- Είσαι καλός οδηγός. - Ευχαριστώ.
Έχω μερικά πειραγμένα αυτοκίνητα.
- Αλήθεια; - Έχω μια Ferrari.
Η Ferrari έχει ένα κουμπί για αγωνιστική οδήγηση.
Το πατάς και ελέγχεις το αυτοκίνητο…
εκατό τα εκατό.
Όταν δεν το έχεις πατημένο και οδηγείς κανονικά,
μπαίνει σε λειτουργία ο υπολογιστής και σε βοηθάει.
- Όταν τρέχεις σε στροφή… - Κατάλαβα.
δε στρίβει όπως θα έστριβε
αν δεν το έλεγχες.
- Κατάλαβα. - Μάλιστα.
Μπορείς να σταματήσεις τις εξηγήσεις.
Μιλούσα αργά, ε;
Μου τα εξηγούσες σαν να ήμουν η μαμά σου.
Είμαι πολύ καλός με τους άστεγους.
Νομίζω ότι κάνω πολλά και βοηθάω, άλλοτε πάλι όχι.
Πήρα κάποιου μια σκηνή.
Είχε δυο καρέκλες μέσα για να κάθεσαι.
Ήταν υπερβολικό.
Ο άστεγος, εννιά στις δέκα φορές, δεν τα πάει καλά με τις οδηγίες.
Είσαι πολύ γενναιόδωρος με το "εννιά στις δέκα".
Δέκα στις δέκα!
Φοβόμουν μη ζηλέψουν οι άλλοι άστεγοι,
και πουν "δείτε σκηνή ο Γκάρι".
Μπορεί να τον πετάξουν έξω ως μη άστεγο πλέον.
"Βλέπω ότι έχεις σπίτι, Φιλ.
Βλέπω πόρτα και παράθυρο.
Και δυο καρέκλες".
"Το συζητήσαμε με τα παιδιά. Δε χαίρονται με τη σκηνή".
"Πρέπει ν' αναρωτηθείς, Φιλ. 'Είμαστε άστεγοι ή όχι;'
Αν δεν είσαι, πρέπει να φύγεις".
Κοίτα ένα ποδήλατο.
Ωραίο, ε;
Έχεις πρόβλημα. Πρόβλημα.
Κάνω εσένα τώρα: "Τι είναι αυτό εδώ;
Κάτι πρέπει να είναι".
Θέλω καφέ.
Δυο κρύους καφέδες.
Δεν αντέχω τη ζέστη.
Αφού φοράς σακάκι.
- Δε σε νοιάζει. - Ειλικρινά… καθόλου, Τζέρι.
Ποσώς μ' ενδιαφέρει το σακάκι σου.
Λες το όνομά μου σαν να θες να μου πουλήσεις κάτι.
- "Τζέρι"; - Ναι.
Και ξαφνικά "μήπως θ' αγοράσω Audi;"
Κοίτα, Τζέρι. Πρέπει να καταλάβεις κάτι.
Υπάρχουν δυο είδη άνθρωποι. Συμφωνούμε;
Έχεις μιλήσει με στελέχη που λένε συνεχώς το όνομά σου;
Αυτό θέλω να πω.
"Κέβιν, αυτό που κάνεις είναι απίστευτο.
Χρειαζόμαστε έναν Κέβιν εδώ".
Και σχεδιάζουν κάτι ακατανόητο.
"Πώς θα βάλουμε αυτό
μέσα σ' αυτό;"
Δεν κατάλαβα σωστά. Τι ακριβώς σχεδίασες;
Ευχαριστούμε.
Δεν περίμενα κάτι τέτοιο.
- Αυτό περίμενες εσύ; - Πλαστικό είναι.
Δε με πειράζει αυτό.
Όλα αυτά είναι ξεκαρδιστικά… Ναι.
Ευχαριστούμε.
Όλα είναι χάλια μέχρι τώρα.
Κάνει ζέστη, δεν έχει κλιματιστικό.
Καφές κρύος, αλλά όχι σε γυάλινες κούπες, να τον κρατήσουν κρύο.
Κι έχω πιο πολλή κρέμα από καφέ.
Θεέ μου. Το πέτυχε.
Το πέτυχε.
Κάποιος αριστερά σου με το κομπιούτερ,
μιλάει στο τηλέφωνο. Ρυθμίζει τη δουλειά του στην εκπομπή μας.
Μ' αρέσουν αυτοί που κάνουν γραφείο τους τα καφέ.
"Αγόρασα έναν καφέ. Μένω εδώ τώρα".
Δεν έχω δει άλλον πιο γρήγορο.
Μπήκες τόσο γρήγορα στην κωμωδία, όσο κανείς άλλος.
Δεν ήθελα ένα κωμικό σόου, αλλά ένα γεγονός!
ΝΑ ΣΑΣ ΕΞΗΓΗΣΩ (2013)
Εξού και οι φωτιές,
πριν βγω στη σκηνή να πω τα αστεία μου.
Κατ' αρχήν, δε μ' αρέσει…
το φαντασμαγορικό πριν βγεις στη σκηνή
γιατί μετά θα φαίνεσαι ασήμαντος.
- Η γνώμη μου. - Μ' αρέσουν αυτά τα μαθήματα.
Το αισθητικό μου πρότυπο είναι ο Τάισον.
Το μπουρνούζι του;
Έβγαινε με την πετσέτα. Χωρίς κάλτσες, μπουρνούζι…
- Έτσι έβγαινε. - Χωρίς σκαμπό.
Για τον αγώνα.
Η ουσία και μόνο.
Το καλό σταντ απ είναι πάντα η ουσία της σκέψης.
Άκου όμως τι μ' αρέσει.
Θα ήθελα και εικόνες να συνοδεύουν αυτά που λες.
- Δείξε μου. - Πω πω.
- Στην οθόνη. - Στην οθόνη.
Αυτό θα ήταν ενδιαφέρον.
- Πω πω. - Σου χαρίζω την ιδέα.
Πρώτον, δε μου άρεσε αυτό που έκανες.
Έχω μια ιδέα για το τι θέλω να πω στο τηλέφωνο.
Οπότε αρχίζω και το λέω.
"Προσπαθώ να μη μιλάω πολύ".
Αυτό είναι το στιλ μου.
"Αποφεύγω να πάω κάπου όπου είναι κάποιος που μιλάει πολύ".
"Ο Πιτ είναι;
Δεν μπορώ. Σόρι. Δε θα πάω".
Καταλαβαίνεις αυτόν που μιλάει πολύ αν πει
"Να πω κάτι στα γρήγορα".
Κανείς δε λέει "Να σου πω αργά".
Αυτοί που μιλάνε πολύ πρέπει κάπου να ακουμπάνε,
τα χέρια στα γόνατα.
Μόλις πουν "εν ολίγοις", την πάτησες.
Μιλάμε με τον Μέρφι.
Του λέω "Χάρη σ' εσένα κάνω σταντ απ".
Ποτέ χάρη σε κάποιον λευκό. Έστω.
Αν έλεγα ότι ήταν χάρη στον Ντάις;
"Άρχισα λόγω του Ντάις".
Του λέω, λοιπόν "Γιατί δε θες να το κάνεις;"
Γιατί ο Έντι είναι πολύ αστείος.
"Θέλουμε να σε δούμε. Θέλω να σε δω κι εγώ…"
Και μου λέει: "Θα είναι σαν ψυχρολουσία.
Διότι είναι δύσκολο να ξεπεράσω ό,τι έκανα.
Περιμένουν τόσα πολλά, κι αυτό θα 'ναι μια ψυχρολουσία".
Όταν βλέπεις έναν μεγάλο κωμικό με ωραία αστεία,
λες "Δεν το πιστεύω ότι τα κατάφερε να συρθεί τόσο μακριά".
Διότι μόνο έτσι έφτασε εκεί.
Είχα κι εγώ δυσκολίες στην αρχή.
Είχα δυσκολίες, Τζέρι.
Στα 22, 24, έκλεισα μια δουλειά 225.000 δολαρίων.
"Τα κατάφερα.
Βγάζω και γ… τα φράγκα".
Αυτά ακριβώς έλεγα με τον αδερφό μου.
"Ένα ένα. Θα πάρω ένα σπίτι για σένα και τη μαμά.
Θα φροντίσω τον μπαμπά.
Άρα, τρία σπίτια. Τώρα αμέσως.
Αυτοκίνητα. Ποιος θέλει τι;
Μπαμπά, φορτηγάκι δεν ήθελες; Έγινε.
Θα πάω στο Λ.Α. να βρω ίσως κάτι,
αλλά πρώτα να βολευτείτε όλοι".
Έτσι έφυγαν όλα τα λεφτά.
Μιλάω στο τηλέφωνο με τον μάνατζέρ μου.
"Κέβιν, χρωστάμε την εφορία".
Δεν είχαμε πει για τους φόρους.
Χρειάζονται συμβιβασμοί.
"Μπαμπά, πρέπει να πουλήσουμε το σπίτι".
"Δε γίνεται".
Ο πατέρας μου είχε εννιά άτομα στο σπίτι.
Δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες όλοι οι κωμικοί.
Κι ήμουν σ' αυτή τη φάση 13 χρόνια.
- Αλήθεια; - Ναι…
Τζέρι, κάνω κωμωδία απ' τα 18. Είμαι 35.
Τα τέσσερα-πέντε τελευταία χρόνια πάει καλύτερα.
Έχεις δει το Μαγαζάκι του Τρόμου;
- Ναι. - Αυτό είναι η τηλεόραση.
Κάποιος μας θα φαγωθεί εδώ.
- Ποιος θα είναι; - Ποιος θα είναι;
Ή θα με φας εσύ ή θα σε φάω εγώ.
Σε τέτοια φάση ήμουν με το σόου.
Δεν το πιστεύω ότι την έκανα.
Αλλά αν μείνω…
- Θα πάει άσχημα. - Άσχημα, και θα με φάει.
Πάντως, είναι ίσως από τις καλύτερες συζητήσεις
που έκανα ποτέ.
Η πρώτη ήταν όταν μου είπε ο μπαμπάς μου γιατί άρχισε ναρκωτικά.
- Αλήθεια; - Ν' ακούς έναν άντρα…
"Έπρεπε… Άκου.
Όλοι το έκαναν.
Νομίζεις ότι ήμουν ο μόνος;
Η θεία σου, ο θείος σου…"
Αυτή είναι η καλύτερη συζήτηση που είχα.
Δεν ξέρω εγώ κάτι από το Λ.Α.
που θα 'πρεπε να ξέρεις.
Καταλαβαίνεις αμέσως την έννοια του τέρατος.
Δεν πρόκειται να είναι ισοπαλία.
Το Λ.Α. είναι αήττητο.
- Αήττητο. - Είναι αήττητο.
Κανείς δεν το κέρδισε ποτέ. Το Λ.Α. δεν παραδίδεται.
"Έλα, ρε φίλε".
Τρομερή ατάκα.
- Το Λ.Α. είναι αήττητο. - Αήττητο.
ΑΗΤΤΗΤΟ
- Παπούτσια πουλάει; - Ναι.
Η καλύτερή μου μέρα, φίλε.
Θα πάρω κι αυτό. Πληρώνω εγώ.
- Έλα, Τζέρι. Εντάξει. - Μη… Όχι.
Ραντεβουδάκι μεταξύ αντρών το κάναμε.
Θα πάρω αυτό το "Lean Green Dream".
Θα κεράσω την κοπέλα.
Πολύ ωραίο.
- Ευχαριστώ. Γεια χαρά. - Ευχαριστώ.
Γεια μας.
Σ' άγγιξε στον ώμο, εμένα όχι.
Είμαι γοητευτικός άντρας.
Είσαι πολύ ευχάριστος άνθρωπος.
Ναι, αλλά αυτό δε σημαίνει και αξιαγάπητος.
- Είσαι κι αυτό. - Αυτό…
Προτιμάς το έξυπνος από το αξιαγάπητος;
Έχω κάνει την επιλογή μου.
Μου τη δίνει το τσίριγμα.
- Η κραυγή; - Ο ήχος της βλακείας για μένα.
Ω, ναι.
Ναι!
Αυτός είσαι!
Πάτα το, Τζέρι!
Ναι!
Τρομερό! Απίθανο!
Δε σ' ακούω, μωρό μου. Είμαι σε ξεσκέπαστο αμάξι!
"Αλλού αυτά. Μια χαρά μ' ακούς!"
Αυτό…
Πάω στο ξενοδοχείο. Σε ξαναπαίρνω…
Έγινε. Γεια.
Κάτι παθαίνουν οι γυναίκες όταν τους λες "Σε κλείνω. Θα ξαναπάρω".
Σου δίνουν κι άλλες πληροφορίες.
Η γυναίκα μου βρήκε ένα σκυλί. Έχω ένα μίνι ντόμπερμαν.
Μου λέει "Ξέρεις τι θα ήταν καλό; Να βρίσκαμε κι ένα μεγαλύτερο.
Να έχουμε το μίνι κι ένα μεγάλο ντόμπερμαν".
Κι εγώ της λέω "Θα είναι άσχημα για το μίνι
να πρέπει να βλέπει μια πιο μεγαλόσωμη βερσιόν του".
- Θα λέει "Τι μου κάνατε;" - Μέχρι να…
Θα νομίζει ότι κάναμε κάτι.
"Τι μου κάνατε;"
Βάζω εγώ.
Θα έρθετε στο Λας Βέγκας;
Ήμουν πριν από δυο βδομάδες.
- Θα ξανάρθετε; - Πάντα. Ναι.
Μετά τα Χριστούγεννα. Αυτό αξίζω;
Υποτιτλισμός: Λένα Λίππι